اين كتاب در باب پيوند تئاتر و سياست و خيابان از نگاه نظريه‌پردازان، اجراگران و كنش‌گران جنبش‌هاي اجتماعي - سياسي دهه‌هاي 1960 و 1970 در پاريس، نيويورك، برلين و پكن است. شهرهاي كه در آن سال‌ها قلب تپنده جنبش‌هاي دانشجوئي بودند، تئاتر را نه صرفا به عنوان هنر، بلكه چنان ابزاري براي گشودن راه‌هاي صلح، و جنگ با تبعيض و نابرابري به كار گرفتند. مطالعه ديده‌گاه‌ها و تجربيات اين گروه‌ها تاثير سياست و خيابان بر كاركردهاي تئاتر براي مردم را عيان مي‌كند كه جز مطالعه‌اي بر جريان‌هاي فرعي تاريخ تئاتر معاصر جهان، براي تئاتر امروز ما نيز واجد ارزش بازخواني و تامل است.