«تكنيك برشت» به بررسي اسلوب تئاتري برشت از ديدگاه نظري و عملي مي‌‌پردازد و با موشكافي در جنبه‌هاي گوناگون اين اسلوب ـ از ساختار نمايشي گرفته تا بازيگري، زبان، موسيقي، بازنگاري، صحنه‌‌پردازي و ديالكتيكي‌سازي ـ مي‌كوشد تا پاسخ‌‌هاي برشت را به پرسش‌هاي زير تحليل كند: «چگونه مي‌توان تئاتري نو براي تماشاگري نو برپا كرد؟... چگونه مي‌توان تئاتر را هم آموزنده و هم سرگرم‌كننده ساخت؟ چگونه مي‌توان آن را از بند تجارت مخدرات روحي‌ رها نمود و به جاي بازار اوهام به عرصه تجربه تبديل كرد؟...»