زماني كه وارد شهر بن شدم، هوا تاريك شده بود. سعي كردم ورودم به صورت هميشگي نباشد، يعني چنان به چشم نيايد كه در رفت و آمدهاي پنج ساله‌ام شكل گرفته بود: پايين آمدن از پله‌هاي ايستگاه راه‌آهن، بالا رفتن از پلكان، بر زمين نهادن ساك سفر، بليت را از جيب درآوردن، دوباره ساك را به دست گرفتن، تحويل دادن بليت، رفتن به طرف دكه روزنامه و خريدن روزنامه عصر، بيرون رفتن و براي گرفتن تاكسي دست تكان دادن...