چنس: نه، گوش كن. نمي‌دونستم يه ساعت تو اين اتاقه. پرنسس: گمونم تو هر اتاقي كه آدم باشه ساعت هم هست... چنس: صداي تيك تاك مي‌ده، هيجانش شبيه تپش قلب نيست. ولي يه ديناميت آرومه، يه انفجار تدريجي، دنيايي كه توش زندگي مي‌كرديم رو مي‌تركونه و به تيكه‌هاي كوچيك و سوخته تبديل مي‌كنه... زمان... كي تونسته از پا بندازتش، اصلا كسي هست كه بتونه شكستش بده؟ شايد يه قديس يا يه قهرمان، ولي نه چنس وين. عمرم با چي گذشت؟ زمان؟ پرنسس: آره، زمان. چنس: ... جونده‌ست، مثل يه موش، پاش تو تله گير كرده، پاشو مي‌جوه، حالا كه پاشو كنده و آزاد شده، نمي‌تونه بدوئه، نمي‌تونه بره، خون ازش مي‌ره و مي‌ميره...