بيوه زيرك از معدود كمدي‌هاي گولدوني است كه در آن حس استقلال‌طلبي و انتخاب‌گر زنانه بر وجه انفعالي شخصيت‌اش در ذائقه كمدي رنسانسي پيشي مي‌گيرد. اين كمدي بستري براي ارائه تمنيات پنهان گولدوني و مطرح كردن آرزوي ديرين خود يعني اتحاد ايتاليا و نيز خروج نقش‌هاي زنانه از دايره كليشه معشوق‌هاي منفعل و منتظر است. از ديگر خصوصيات اين متن بايد به حذف ماسك (كه همواره به صورت پيش‌فرض بر صورت بازيگران كمديا دلارته بوده است) و ارتقا آن به عنوان عنصري پيش‌برنده و در روايت نمايشي اشاره كرد. در اينجا ماسك نه يك صورتك تزئيني و حسب عادت كه ابزاري براي انتقال قصه و در واقع يك حربه تكنيكال است.گولدوني اين نمايش را نخستين بار در سال 1752 و در جريان كارناوال سالانه شهر ونيز به صحنه مي‌برد.