بلويل نمايش‌نامه‌اي خودجوش با درون‌مايه‌اي شكل‌گرفته از مفهوم گريزان شادي و درگيري‌هاي ذهني است. زك و ابي هر دو بيست و هشت‌ساله در بلويل، منطقه‌اي در حومه پاريس زندگي مي‌كنند. زك پيرامون درمان‌هاي ايدز پژوهش‌هايي انجام مي‌دهد و ابي بازيگري دل‌آزرده و مربي يوگا است كه به تازگي كلاس‌هاي فرانسه‌اش را رها كرده، او اعتقاد دارد براي بازيگر بودن بايد از رنجيدن لذت برد، همين نگاه دست‌مايه‌ي رفتارهايي پيچيده و بعضا تيره در نگاه زك مي‌شود به نحوي كه اتفاق ساده‌اي در بعد از ظهر، تكنيك داستان‌گويي و روايت صميمانه‌اي را در طول نمايش‌نامه شكل مي‌دهد.