عشق! عشق يعني كشك. فقط توهمه. مال مغزهاي معيوبه. تو جهان فعلي چه‌جوري مي‌شه به عشق فكر كرد. مال خوش‌خيال‌هاست. تو دنيايي كه پر از تباهي و سياهيه. پارسا همين‌طور كه با دستمال جير عينكش را پاك مي‌كند، مي‌گويد: «آفرين دختر جان! گول نخور. اينايي كه هي عشق عشق مي كنن تو فاز ديگه‌اي هستن. عشق رو بي‌خيال شو، بچسب به نفريح و زندگيت.» كيهان ايستاده، مي‌گويد: «آدم فقط بايد يك چيز رو تو زندگي بدونه، اين‌كه مي‌ميره! پس بايد از لحظه‌هاي زندگي حسابي لذت ببره، عشق همون تفريح و زندگيه. بايد زندگي كنه نه حساب و كتاب. دخترا خيلي حساب و كتاب مي‌كنن. براي همين اذيت مي‌شن. دنيا دنياي لحظه‌هاست.»