بيشتر دو كوچه را به ياد مي‌آورم كه هر دو مشخصا به يك ميدان و يا شايد به ميدان‌هاي ديگري مي‌رسيدند. از هر كوچه كه مي‌رفتيم ار مسيري همانند عبور مي‌كرديم. شب‌ها دروازه را نمي‌بستند، يعني گاهي مي‌بستند و گاهي نمي‌بستند. من شب از يكي از اين كوچه‌ها مي‌رفتم. همه‌جا خلوت بود. مناظر و مرايا عجيب بودند. در روز اين صحنه‌ها و تصويرها عوض مي‌شد. يكي بود كه پتويي يا نمدي بر دوش داشت. هميشه از من جلو بود. من به دنبال او مي‌رفتم...