زن: زنگ مي‌زنند. در را باز كن من توالتم. مرد بي‌حوصله بلند مي‌شود در را باز مي‌كند. صدايي از پشت صحنه شنيد مي‌شود. صدا: منزل آقاي وول؟ مرد: بله خودم هستم. صدا: بفرماييد سفارشتان. مرد: مگر ساعت چند است؟ صدا: پنج و نيم. مرد: ولي من براي ساعت شش سفارش داده بودم. صدا: به من ربطي ندارد آقا. مرد: باشد، چاره‌اي نيست. اين طوري است ديگر! ممنون. مرد بسته را مي‌گيرد و در را مي‌بندد. مرد: هيچ‌چيز سر وقتش نيست! هر كاري دلشان بخواهد مي‌كنند. زن با لباس مندرسي وارد مي‌شود. زن: كي بود؟ مرد: براي ساعت شش سفارش داده بودم الان آوردند. زن: خوب اشكالي ندارد، جشنمان را زودتر مي‌گيريم... بگذار اول اين لباس‌ها را جمع كنم. مرد: آن‌ها را ول كن، زود بيا كه دارد آب مي‌شود. زن: (با خوش‌رويي) خوب پس تا آب نشده مي‌خوريم. هر دو روي زمين مي‌نشينند. مرد روزنامه را پهن مي‌كند. زن: (ذوق زده) بهتر نيست روي مبل بشينيم؟ مرد: آن‌طوري قشنگ‌تر است؟ زن: (با هيجان) خيلي! هر دو با يك جست بر روي مبل مي‌نشينند. مبل لق مي‌زند...