اگرچه در دهه‌هاي اخير، رشته‌ها و شاخه‌هاي متعدد و متنوع علمي و هنري و عرصه‌هاي مختلف فرهنگي، اجتماعي، حقوقي و اقتصادي، «جهت حصول به اوضاع مساعد و ايجاد تعادل در انگاره‌هاي جنسيتي»، هر يك به فراخور حال و حوزه فعاليت‌شان، همت خود را به شناخت، ريشه‌يابي و اولويت‌گذاري مسائل و مصايب زنان از يك‌سو و شناسايي رويكردها و راهبردهاي اساسي، از سوي ديگر، معطوف ساخته‌اند و دستگاه‌هاي مختلف تقنيني و اجرايي نيز، به ارائه راه‌حل‌هاي مقطعي، براي حل اين مسائل و مشكلات پرداخته‌اند، با اين حال، كم‌تر شاهد مطالعات و پژوهش‌هاي عميق و بنياديني بوده‌ايم كه به نقد و بررسي الگوهاي ارائه شده و تثبيت گشته از زن، در حوزه‌هاي گوناگون پرداخته باشد... نگارنده با علاقه و گرايش به دو عرصه «ادبيات» و «سينما» و با توجه به نفوذ و گستره غير قابل انكار و اعجاب‌آور رسانه‌هاي تصويري، خصوصا «هنر هفتم» و رابطه تنگاتنگ آن با «ادبيات سينمايي» و نيز، با در نظر گرفتن چيرگي لذت‌جويي از «فرهنگ تصويري»، بر بهره‌مندي از «كتاب‌خواني» و هم‌چين گرايشها و نيازهاي امروز جامعه، در كتاب حاضر طرحي نو درانداخته، با انتخاب موضوع «نقش زن در ادبيات سينمايي ايران» نحوه حضور جايگاه زن را در «ادبيات سينمايي» يا «فيلم‌نامه‌ها» مصور گشته سينماي ايران، مورد بررسي قرار داده تا از اين زاويه، ضمن خاطرنشان ساختن يكي ديگر از جنبه‌هاي روزآمد و كاربردي ادبيات در عصر حاضر، گامي هر چند كوچك جهت تبيين جايگاه زن و نوع نگاه نويسندگان آثار سينمايي، ايجاد حساسيت نسبت به نحوه طرح مسائل زنان و شخصيت‌پردازي سيماي آنان در «ادبيات سينمايي» و رسانه‌هاي جمعي و هم‌چين تقويت جريان صحيح حضور و نقش زن در دو عرصه فرهنگي و فرهنگ‌ساز «ادبيات» و «سينما» بردارد.