استيو: اون فوق‌العادس! همه‌چيش عاليه: وزن، سرعت، رده! همه چي! بهتر از اين ديگه چي مي‌خواي؟ هر وقت كه اراده كنه، حتما واسه تيم ملي انتخابش مي‌كنن! من مي‌دونم كه چي مي‌گم. رالف: (درحالي كه ديگران مشغول نشستن مي‌شوند، گوشي تلفن را بر مي‌دارد.) سلام... كي؟... نه... نه... هنوز كه اين‌جا نيومده... باشه؛ بهش مي‌گم. فهميدم... خداحافظ. سندي: (به استيو) آره، رفيق... اين احتمال داره، ولي اينو كم داره... (با دست به پيشاني‌اش اشاره مي‌كند.) براي بازي عقل لازمه. يه تيم هدايت مي‌خواد؛ مثل همه چي. استيو: مي‌خواي بگي مخ مي‌خواد؟ داره. اونم به اندازه تو مخ داره! شايد خودت مخ درست و حسابي نداري كه هنوز نتونستي اينو بفهمي... رالف: (وارد گفت‌وگو مي‌شود.) گفتين مخ؟ پس دارين راجع به من حرف مي‌زنين؟ سندي: تو، رالف؟ برو بابا! فيزيكت كه صفره. ادبياتتم كه تعطيله... وضع تاريختم كه پاك خيطه... زيست‌شناسيتم كه فاجع‌‌س...