نقد ادبي و مكاتب گوناگون آن ريشه در مفاهيم و علايق متفاوت فلسفي دارند. در واقع علت تكثر قرائت‌هاي زيباشناختي يك اثر ادبي، به ناهمگوني مباني فلسفي آن قرائت‌ها باز‌ مي‌گردد. شناخت اين مباني مي‌تواند موضع فلسفي و حكمي حاكم بر هر گفتمان نقد را نشان دهد.در همين راستا پيتر زيما بر آن است مباني فلسفي مكاتب نقد ادبي مدرن را در كتاب پيش‌رو واكاوي كند. او معتقد است كه اساسا فهم نقد ادبي مدرن بدون شناخت نظريات فلسفي و زيبايي‌شناختي مدرن غيرممكن است. زيما با دقتي مثال زدني ارتباط تنگاتنگ مكاتب ادبي مدرن را با نحله‌هاي فلسفي مدرن ازجمله هگلي-مار كسيستي، كانتي، و نيچه‌اي نشان مي‌دهد. علي‌رغم تكثر و ناهمگوني گفتمان‌هاي نقد ادبي، اين تحليل فلسفي به‌خوبي توانسته‌ ارتباط و تقابل آن ها را به صورتي نظام‌مند در يك روايت تاريخي-فلسفي ارائه دهد. چنين نگاهي نقد ادبي را از جايگاهي فني و كارگاهي فراتر برده، و در واقع آن را به سطح نوعي تعامل فلسفي با متن ادبي ارتقا مي‌دهد. اما اين كتاب تنها محدود به گزارش مباني فلسفه و نقد ادبي مدرن نيست، بلكه در نهايت نويسنده تلاش مي‌كند با ايجاد نوعي گفتگو ميان مباني فلسفي متفاوت، به چارچوبي جامع در شناخت و تحليل متن ادبي دست يابد. اين چارچوب جامع در تلاش است به صورت همزمان جنبه‌هاي صوري و ابعاد مفهومي متن ادبي را در خوانش نقادانه در نظر داشته باشد.