پرسه در احوالات ترون و ترونیا

اگه من از زادگاهم و بر و بچه‌هاش می‌گم بهم ایراد نگیرین. آخه من دل‌بسته این سرزمینم. تو پایین پاییناش چشم به دنیا وا کردم، خوب ریشه‌م تو این خاک گیره. تو خاک و خول‌هاش پا به زیمین زدم و قد راس کردم و جون گرفتم. تو مکتب‌خونه‌ش حرف زدن و زندگی کردنو آموختم، قاطی مشتی‌هاش و جوونمرداش لولیدم و سرد و گرم روزگار رو مزه مزه کردم، بلت شدم واسه چی باید گریه کنم و برای کی خنده کنم.... پس اگه دست به قلم بردم و از اونا گفتم و رو کاغذ ریختم به خاطر خودشون بود. فقط ادای دین کردم.