خسرو: من به كسي احتياج ندارم. دختر: مي‌خواين براتون آواز بخونم؟ خسرو: فقط از اين خونه برو. چي از جون من مي‌خواي؟.. دختر: اگر يه وقت حوصله‌تون سر رفت صدام بزنيد. من هميشه زير پنجره بازي مي‌كنم و آواز مي‌خونم. [دختر خارج مي‌شود. خسرو مي‌نشيند. به سختي ليوان آب را بر مي‌دارد و از آن مي‌نوشد. مرد كه پالتو بلندي به تن دارد و گوني پر از وسيله‌اي را به دوش مي‌كشد وارد مي‌شود. خونسرد و آرام آدامس مي‌جود و اطراف خانه را نگاه مي‌كند. خسرو از ديدن او تعجب مي‌كند.] خسرو: تو كي هستي؟!... اينجا چي كار داري؟... مگه اين خونه صاحب نداره كه همين جور سر تو پايين انداختي و اومدي تو!؟... با توام! اينجا براي چي اومدي؟...