رنج و عذابي كه از سوي جهاني ياوه و بي‌معنا بر انسان‌هاي والا و حقيقت‌جوي تراژدي تحميل مي‌شود، ناامني جهان پيرامون را گوشزد مي‌كند و به نفي ارزش‌هاي نسبي و سازش با اين جهان گذرا مي‌پردازد. از اين رو در شكست و مرگ قهرمان تراژدي، پيروزي و تولدي نهفته است كه در ديگران تجلي مي‌يابد. به اين سبب قهرمان تراژدي بازنده نيست و به خوبي واقف است جهان كنوني كه در آن عدالت و حقيقت مطلق را جستجو مي‌كند، جايگاه تحقق ارزش‌هاي اصيل انساني نيست.