در سال 1323، در تهران پا به جهان پر از رازها و رمزها نهادم. در سال 1342 با گودرز رشيدي پيمان بستيم تا همسفر راه زندگي يكديگر شويم. كه سي و هشت سال افتخار اين زيستن را داشتم. پس از پرواز هميشگي‌اش، به خواسته او قلم بر دست گرفتم، براي عبور از ايام تنهايي و تا هم پرواز شدن با او!! سرود عشق كه از اشعار او بود كتاب شد و راز با آيينه و دهليز تنهايي و حال اين كتاب كه پيش روي شماست: كاش مي‌شد لحظه‌ها را پس گرفت.... تقديم مي‌شود به مادرم خانم خانم‌ها استاد محمد (وفايي شلماني) و تمام مادران ايران زمين.