جهان تصور من است. اين حقيقتي است كه براي هر موجود زنده و شناسنده اعتبار دارد. اگرچه تنها انسان مي‌تواند آن را در حيطه آگاهي انديشه‌گر و انتزاعي خود وارد نمايد. اگر او بتواند واقعا چنين عملي را انجام دهد هوشياري فلسفي به دست مي‌آورد. در اين صورت براي روشن و يقيني مي‌گردد كه او خورشيدي و زميني را نمي‌شناسد، بلكه فقط چشمي را مي‌شناسد كه خورشيدي مي‌بيند و دستي كه زمين را لمس مي‌كند. او در مي‌يابد جهاني كه او را در برگفته تنها به صورت تصور مي‌باشد. يعني فقط در رابطه با امر ديگري كه او تصور مي‌كند و آن امر خود او مي‌باشد وجود دارد. اگر حقيقتي بتواند به صورت پيشين بيان شود اين گفته همان است. زيرا اين حقيقت بيان صورت تمام تجربيات ممكن است كه مي‌توان فكر كرد.