گور زندگان از زنداني دورافتاده و متروک آغاز مي‌شود؛ جايي بيرون از شهر و بيرون از هر تصور معمولي از عدالت. اين مکان که «وادي محکومان» نام دارد، بيشتر به جهنمي فراموش‌شده شبيه است تا جايي براي اصلاح و بازپروري. مايا در اين رمان کوتاه، نظام عدالت را از زاويه‌اي هولناک و تکان‌دهنده بازنگري مي‌کند. مجازات، به‌جاي آنکه راهي براي اصلاح باشد، به آييني تکرارشونده از سلطه و ترس تبديل شده است. در جهاني که شر عادي و روزمره شده، پرسش اصلي ديگر اين نيست که چه کسي گناهکار است؛ پرسش اين است که انسان تا کجا مي‌تواند زير فشار خشونت، همچنان انسان بماند. گور زندگان رماني کوتاه، سياه و کوبنده دربار? بقا، اطاعت، خشونت و فرسايش وجدان است؛ داستاني کافکايي و بي‌رحم از جايي که عدالت در آن نه نجات‌بخش، بلکه شکلي ديگر از محکوميت است.