در پس از پايان هنر، آرتور دانتو، با اتکا بر سنت فلسفه تحليلي و تفسير دقيق تحولات هنر مدرن، از پايان «تاريخ هنر» به مثابه روايتي کل‌نگر و پيش‌رونده سخن مي‌گويد. او معتقد است که ورود هنر به مرحله پساتاريخي- با ظهور آثاري که تمايز ميان هنر و غيرهنر را به چالش مي‌کشند- ضرورت بازنگري در مفاهيم بنياديني چون بازنمايي، سبک، داوري زيبايي‌شناختي و خودِ ماهيت هنر را اجتناب‌ناپذير مي‌سازد. دانتو، با تکيه بر تجرب زيسته خويش از دوران اندي وارهول و هنر مفهومي، وضعيت معاصر را نه پايان آفرينش هنري، بلکه پايان يک الگوي تاريخي خاص از فهم هنر مي‌داند؛ الگويي که از يونان باستان تا دوران مدرن امتداد يافته بود.