به رغم اهميت ابعاد علمي و نمادين روانكاوي، به اعتماد كريستوا فرآيند درمان زماني تحقق مي‌يابد كه عواطف و انرژي‌هاي نشانه‌اي به سطح خودآگاه آمده و ميان روانكاو و بيمار پيوندي عاشقانه ايحاد شود. اين پيوند عاشقانه مبتني بر ارزش درماني فانتزي است كه در واقع هستي سوژه را قوام مي‌بخشد. در اين كتاب كريستوا تجربه‌ي ايمان را نيز واجد ساختار مشابهي مي‌داند و نشان مي‌دهد كه دين به مانند روانكاوي بر شكلي از گفتار عاشقانه و قسمي فانتزي بنا دارد كه معطوف به حفظ انسجام تصويري/ خيالي سوژه و جهان اوست.