فرويد با آثار خود و به ويژه تاويل رويا توانست در دوره يكه تازي پوزيتيويست‌ها ثابت كند كه انگيزه‌هاي اعمال و افكار انسان در موارد بسياري خارج از حوزه آگاهي او هستند. فرويد در تاويل رويا با طرح اين معنا كه زبان ناخودآگاهي انسان همان نمادهاي روياهاي او، و هر رويايي تحقق آرزوست، جزو معدود انديشمنداني شد كه گذشته از نقدهاي كارل گوستاو يونگ تا انديشمند فرانسوي ژاك دريدا، توانست افقي هميشگي به روي درك معناي پر رمز و راز انسان بگشايند.