سخني در آغاز سينماي مستند، جهاني است از خلاقيت، روايت، زندگي، مرگ، عشق و آگاهي؛ اگر اين كلمات را به مثابه حديثي از درون قلب مردي سپيد موي بشنويم، آنگاه تصوير محمدرضااصلاني در مقام يك سينماگر انديشمند در برابر ما نقش مي‌بندد. اكنون فرصتي است كه بخشي از نوشته‌هاي استادمحمدرضااصلاني را درباره خلاقيت و هنر و نه تنها سينماي مستند بخوانيم. در اين او ما را به سفري مي‌برد كه طي آن هم ولاسكزاسپانيايي را مي‌بينيم و هم وان‌آيك هلندي، هم سلطان محمدنقاش را و هم كمال‌الدين بهزاد را. در فصل‌هاي اين كتاب، هم در سخنانش و هم در شكل ارايه‌اش تفاوت‌ها و ساختارشكني‌هايي را شاهد هستيم. بايد خواند، فكر كرد و به گفتگو نشست تا راه براي ساختن گفتماني از آگاهي و فهم در جامعه هنري ما شكل بگيرد.