شهر، مكاني است كه تجربه‌هاي زيستي و فعاليت‌هاي بشري در آن جمع و اثبات مي‌شود. اين تجربه‌ها، هم فعاليت‌ها و تجربه‌هاي مادي مانند ساخت و ساز ساختمان‌ها، ابزار و امكانات شهري، كوچه و خيابان‌ها را در بر مي‌گيرد و هم تجربه‌ها و سرمايه‌هاي فرهنگي و معنوي مانند عقايد و باور‌ها، نگرش‌ها،معلومات، دانش و مطالعات را شامل مي‌شود. اين تجربه‌ها، نه تنها مهم‌ترين منبع و سرمشق انسان‌ها براي رهبري شهروندان جامعه، خط‌مشي‌گذاري، تصميم‌گيري، مديريت زندگي جمعي و برپايي يك زندگي با كيفيت مطلوب است، بلكه حتي اندوخته مناسبي براي بهره‌برداري نسل آينده براي مديريت و حل مشكلات و مسائل پيش روي خود است. دلايل بسياري وجود دارد كه انسان شهرنشين را نيازمند روان‌شناسي خاص خود مي‌كند. اين دلايل، انسان شهرنشين را به عنوان يك گونه متفاوت از سايرين مورد بررسي قرار مي‌دهد و به نيازمندي وي به عنوان يك انسان ويژه كه نياز به روان‌شناختي فضا، مكان و محل زندگي خاص دارد، اشاره مي‌كند. كتاب حاضر به بررسي نظري و كاربري مفهوم روان‌شناسي شهري به واسطه طرح مصاديق و نمونه‌هاي شهري برگرفته از مطالعات شهر تهران و ديگر شهر‌هاي مهم دنيا مي‌پردازد.