اين كتاب با نگاه به دوران كودكي از ديدگاه بر ساختگرايي اجتماعي، چهارچوبي انتقادي به دست مي‌دهد كه مي‌توان از طريق آن نگرش‌هاي فردي و مشي كلي مرتبط با كودك را درك كرد. اين فرض اساسي كه دوران كودكي يك برساخته اجتماعي است، نشان مي‌دهد كه درك ما از دوران كودكي و مفاهيمي كه به كودكان نسبت مي‌دهيم به طور چشمگيري از فرهنگي به فرهنگ ديگر تغيير مي‌كند.