زندگي‌مان از آن دوشنبه نحس زير و رو شد و تا ساليان دراز نتوانستيم درباره چيز ديگري حرف بزنيم. آن روز همه چيز بوي سانتياگو ناصر را مي‌داد. هيچ كس بين ما نبود كه بتواند بي اين‌كه دقيقا جا و ماموريتي را كه تقدير به او محول كرده بود بداند، به زندگي ادامه دهد. هرگز مرگ اين چنين خود را از پيش اعلام نكرده بود.