بدبيني اميدوارانه مفهوم متناقضي نيست، اتفاقا ديدگاهي است که مي‌تواند عملا زمينه‌ساز تعهد اخلاقي و سياسي باشد. وضيعت جهان اطرافمان روزبه‌روز آشفته‌تر مي‌شود و بااين حال اغلب از ما انتظار مي‌رود خوش‌بين و اميدوار بمانيم. انگار تهديد اصلي بدبيني و نااميدي است، نه فجايع انساني و زيست‌محيطي. اما مارافان درلوخت اين رويکرد را موثر نمي‌داند: وقتي جهان در آستانه فروپاشي است، خوش‌بيني محض ديگر نمي‌تواند فضيلت باشد و چه‌بسا همين مثبت‌نگري خام و ساده‌دلانه از بزرگ‌ترين و خطرناک‌ترين ضعف‌هاي زمانه ماست. در عصر آشوب‌هاي سياسي و اجتماعي و بحران‌هاي اقتصادي و اقليمي، فضيلتي که به آن نياز داريم «بدبيني اميدوارانه» است.