ملال‌گريز پرتره‌اي است از ناصرالدين‌شاه؛ شاهي که از تبعيدگاهش در کتاب‌هاي خشک و رسميِ تاريخي بيرون جَسته، در چشم‌مان زل مي‌زند و از ما مي‌خواهد تا دوباره نگاهش کنيم. آدمي عادي با خرده‌ذوقي هنري، شيفته طبيعت، گاه کودک‌خو و سرخوش، و گاه افسرده و ملول؛ کسي که در همه عمر از دست ملال مي‌گريزد و باز به دامش مي‌افتد. ملال‌گريز با کنار هم گذاشتنِ شواهد مستند، جزئيات معمارانه و تصويرهايي از زندگي روزمره مي‌کوشد تاريخ را به سطح تجربه انساني برگرداند. روايتي است متفاوت از آدمي با دلبستگي‌هاي معمولي که مواجه بازيگوشانه و سرخوشانه‌اش با جهان، به سبب جايگاهش در سلسله‌مراتبِ قدرت، به معماري و شهر، به ساختار سياسي، و به حافظه جمعي ايرانيان گره خورده است.