کتاب «در آغوش گرفتن اميد: درباره آزادي، مسئوليت و معناي زندگي» نوشته‌ي ويکتور اي. فرانکل، يکي از تازه‌ترين مجموعه‌هايي است که از آثار اين روان‌پزشک و فيلسوف نامدار اتريشي منتشر شده است. اين اثر غيرداستاني در ژانر روان‌شناسي فلسفي و معنادرماني جاي مي‌گيرد و شامل چهار متن (سه مقاله و يک مصاحبه) است که فرانکل در فاصله‌ي سال‌هاي 1946 تا 1984 نگاشته يا بيان کرده است. کتاب نخستين بار در بريتانيا در سال 2024 منتشر شد. اهميت اين مجموعه در آن است که متوني کمتر شناخته‌شده از فرانکل را، در کنار مضامين محوري انديشه‌ي او، يعني آزادي، مسئوليت، رنج، مرگ و جستجوي معنا، در قالبي تازه و در دسترس در اختيار خوانندگان قرار مي‌دهد. مقالات اين کتاب تصويري روشن از بنيان‌هاي معنادرماني ارائه مي‌کنند. فرانکل بارها تأکيد مي‌کند که آزادي صرفا فقدان اجبار نيست، بلکه توانايي انتخاب نگرش و شيوه‌ي پاسخ به شرايط است. او بر اين باور است که آزادي بدون مسئوليت، به بي‌معنايي و انحراف مي‌انجامد و تنها زماني اصالت مي‌يابد که فرد خود را در قبال زندگي، ديگران و ارزش‌هاي انساني مسئول بداند. او نشان مي‌دهد که چگونه حتي در دل رنج و مرگ مي‌توان معنا يافت، معنايي که مي‌تواند رنج را متحول کند و به کرامت انساني شکل تازه‌اي ببخشد. يکي از نکات بارز اين مجموعه، تأکيد بر محدوديت زماني زندگي است: اينکه آگاهي از گذرايي عمر، به ما فوريت و وقاري مي‌بخشد که نبايد عمل، عشق يا انتخاب را به تعويق اندازيم. اين نوشته‌ها فراتر از تأملات فردي، سويه‌اي اجتماعي و اخلاقي نيز دارند. فرانکل هشدار مي‌دهد که بيماري‌هاي اجتماعي مانند تعصب يا گرايش‌هاي جمع‌گرايانه‌ي کور، نشانه‌هاي پوچي‌اند و تنها از طريق يافتن معنا و مسئوليت‌پذيري مي‌توان در برابر آن‌ها ايستاد. اميد در نظر او نه يک احساس منفعل، بلکه نوعي تصميم وجودي است: انتخاب ديدن معنا در تاريکي‌ها و زيستن بر اساس آن. بدين‌سان اميد، شکلي از عمل و تعهد است و نه صرفا آرزويي مبهم. از منظر نقاط قوت، کتاب ارتباطي عميق با مسائل امروز برقرار مي‌کند. مضاميني چون رنج، مرگ‌ومير، بحران‌هاي اجتماعي و نياز به کرامت انساني، در جهاني که با بيماري‌هاي همه‌گير، منازعات سياسي و بحران اقليمي دست‌وپنجه نرم مي‌کند، به‌شدت مرتبط‌اند. اصالت کتاب نيز از زندگي شخصي فرانکل سرچشمه مي‌گيرد؛ کسي که تجربه‌ي آشويتس و سال‌ها روان‌درماني را پشت سر گذاشته و سخنانش بيش از آنکه نظريه‌پردازي انتزاعي باشند، حاصل زيستن در مرزهاي تاريک تاريخ‌اند. سبک او نيز روشن و الهام‌بخش است؛ فلسفي اما قابل فهم، هشداردهنده اما تسلي‌بخش. با اين حال، محدوديت‌هايي نيز وجود دارد. از آنجا که مجموعه تنها شامل چهار متن است، برخي ايده‌ها بيشتر در قالب طرح کلي ارائه شده‌اند تا بسط کامل. همچنين بخش‌هايي از متون که در دهه‌هاي پيشين نوشته شده‌اند، ممکن است در بستر فرهنگي و تکنولوژيک امروز قدري قديمي به نظر برسند. براي خوانندگاني که با آثار شناخته‌شده‌تر فرانکل مانند انسان در جستجوي معنا آشنا هستند، برخي مضامين تکراري خواهند بود، هرچند متون تازه يا ترجمه‌هاي جديد ارزش افزوده‌ي قابل توجهي دارند. در نهايت، «در آغوش گرفتن اميد» افزوده‌اي ارزشمند به ميراث فکري فرانکل است؛ يادآوري اين نکته که انسان‌ها نه با شرايط، بلکه با نحوه‌ي واکنش به آن‌ها تعريف مي‌شوند. اين کتاب هم مقدمه‌اي شفاف و دلنشين براي تازه‌واردان به انديشه‌ي فرانکل است و هم فرصتي براي خوانندگان قديمي تا بار ديگر با آموزه‌هاي او، در قالبي نو، مواجه شوند. پيام اصلي آن همچنان زنده و ضروري است: حتي در تاريک‌ترين لحظات، اميد نه يک امکان اختياري، بلکه ضرورتي اخلاقي براي زيستن انساني است.