ياسوشي اينوئه را از بهترين رمان‌نويسان ژاپني دانسته‌اند که آن‌طور که بايد و شايد شناخته نشده است. او در طول بيش از چهار دهه فعاليت نويسندگي خود حدود پنجاه رمان و دويست داستان کوتاه و بلند نوشت، و نامش چند باري براي نامزدي جايزه‌ي نوبل ادبيات به ميان آمد، هرچند هرگز انتخاب نشد. سوموي گاوها که در سال 1949 يعني در اوضاع و احوالِ ژاپنِ پس از جنگ جهاني دوم منتشر شد، جايزه‌ي معتبر آکوتاگاوا را براي اينوئه به ارمغان آورد. داستانِ سردبير روزنامه‌اي کوچک که تصميم مي‌گيرد همه‌چيزش را –ازجمله رابطه‌ي سه ساله با دلداده‌اش را– به خطر بيندازد و در ورزشگاه بيسبال مسابقه‌اي ترتيب دهد براي نبرد گاوها. حکايت ساده‌اي از بلندپروازي و جسارت تجاري، و سرانجام بدبيني و پوچ‌انگاري، که انگار مصداق حال‌وهواي کشوري است که هنوز نمي‌داند از شکست گريزي هست يا نيست.