کتاب حاضر با محوريت اضطراري که مشخصه ي قرن بيست و يکم است، زيايي شناسي جديدي را پيش مي کشد. سانتياگو ساوالا از تمايزگذاري مارتين هايدگر ميان آن آثار هنري که ما را از اظطرار مي رهانند و آن هايي که ما را (به سوي) اش مي برند، بهره مي گيرد. آثار دسته ي نخست ابراز ساست فرهنگي و حافظ وضع موجودند و اظطرارها را پنهان مي کنند؛ و آثار دسته ي دوم رويدادهايي مختل کننده اند که ما را به سوي اظطرارها مي رانند. نويسنده با تاکيد بر ديدگاه هاي آرتور دانتو، ژاک رانسيرو جاني واتيمو که زيبايي شناسي را بيش تر پذيراي هنر معاصر کردند معتقد است آثار هنري صرفا وسيله ي تعالي بخشي به مصرف گرايي يا تعمق در زيبايي نيستند، بلکه آغاز گاهي براي تغيير جهان اند. هنرمندان راديکال آثاري مي آفرينند که مداخله ي فعالانه در بحران هاي جاري را آشکار و ايجاب مي کنند. ساوالا با تفسير آثاري که هدف شان راندن ما به سوي اظطرارهاي غايب است، نشان مي دهد که قابليت هنر براي خلق واقعيت هاي تازه اهميتي بنيادين در سياست دموکراسي راديکال، در وضعيت اظطرار کنوني دارد. ما به راهي براي مختل کردن نظم موجود نياز داريم که جاي تقويت وضع موجود، به کنش دموکراتيک راديکال نيرو بخشد. نويسنده در اين کتاب برانگيزاننده مي گويد در عصري که بزرگترين اظطرار همان غياب اظطرار است، تنها ظرفيت هنر معاصر براي دگرگون کردن واقعيت مي تواند نجات مان دهد.