شعر من نان مصر را ماند شب بر او بگذرد نتاني خورد آن زمان خور كه تازه‌ بود پيش از آنك بر او نشيند گرد گرمسير ضمير جاي وي است مي‌ميرد در اين جهان از برد هم‌چو ماهي دمي به خشك تپيد ساعتي ديگرش ببيني سرد ور خوري بر خيال تازگي‌اش پس خيالات نقش بايد كرد آنچ نوشي خيال تو باشد نبود گفتن كهن اي مرد