اين ايده (سازمان كوانتومي) به منظور بهره‌گيري هم‌زمان از مزاياي سرعت، شبكه‌سازي، هوشمندي، انعطاف‌پذيري و گستردگي سازمان طراحي شده است. در اين تفكر، محيط بيروني سازمان زنده، پويا و سرشار از پيچيدگي و آشوب فرض مي‌شود. بنابراين سازمان كوانتومي به جاي آن‌كه همانند سازمان‌هاي سنتي بر ساختار هرمي‌ شكل تكيه داشته باشد، بر مبناي سيستم‌هاي شبكه‌اي مدل‌يابي مي‌شود كه مشخصه سيستم‌هاي پويا و زنده است. در اين سيستم افراد داراي مهارت‌هاي كوانتومي هستند، فرهنگ مسئوليت‌پذيري، كار گروهي و... را تشويق و حمايت مي‌كند و به طور كلي سيستم هوشمند و يادگيرنده است. استعاره سازمان كوانتومي كه بر مبناي كاربرد نظريه كوانتوم در فيزيك و مكانيك در مديريت سازمان‌ها شكل گرفته است، بينش نويني است كه به موازات ديگر مفاهيمي ارائه شده است كه در پايان قرن بيستم و اوايل قرن بيست و يكم شكل گرفته‌اند.