مساله اصلي نگارنده در اين اثر، توصيف، تحليل و ارزيابي بازيگران عرصه دانش در بستري پديدارشناسانه است. محقق در تبيين و تفسير اصحاب دانش از «تبارشناسي مبتني بر تجربه زيسته» بهره برده است. در اين روش، پژوهشگر مي‌كوشد تا به جاي يافتن دودمان يا تبار خانوادگي و اصل و نسب خويش، به بررسي تبار و ريشه‌هاي تجارب زندگي تحصيلي و آموزشي خود بپردازد و هر پاره خاطره شكسته حادثه اي از تجارب گذشته را با پرده‌دري تمام، دستمايه مطالعه و دقت قرار دهد. نگارنده به جاي گوش سپردن به زبان و نوشته‌هاي ديگران، كلام و تجربه هاي خود را به وادي انديشه مي‌آورد و كاري مي‌كند كه در آينده مجبور نگردد تجربه و انديشه زيسته خويش را با شرم از زبان بيگانه‌اي بشنود كه براي گفتن تمام حقيقت، آموزش نديده است.