آنكه ميخواهد حرف خودش را بزند با خودش بيگانه ميماند. همه آنهايي كه ميخواهند حرف بزنند، با آنهايي كه حرفي ندارند بزنند، از در ديگر ميروند. اين، سرنوشت معمولي كسي است كه ميخواهد غيرمعمولي باشد. و باديهنشين شاعري بود كه از معمول ميگريخت. شاعر خردسال سالهاي سي، كه خردي نميشناخت، و به آنچه در او ميگذشت درشتي ميكرد. با اندوهي گران كه هميشه همراه او بود، و بيشتر پرچم غرورش ميشد تا شكننده طبع و، طبيعت و، ميل او. انساني بيگانه، شاعري تنها، عاصي، گريخته در مرگ و در مخدر، مثل همه نفرينيهاي تاريخ، (موديها): هدايت، رحماني، رمبو، بودلر، وان گوگ، آرتو، فاسبيندر...
نويسنده | هوشنگ باديه نشين |
قطع | رقعي |
نوع جلد | شوميز |
زبان | فارسي |
تعداد صفحات | 224 |
نوبت چاپ | 1 |
ابعاد | 14 * 1 * 21.2 |
وزن | 250 |
سال چاپ | 1394 |
هنوز نظري ثبت نشده است