انسان علاوه بر ضروريات و مختصات زيستي، نيازهاي روانشناختي و جنبه اجتماعي اش داراي يك نياز معنوي است و هيچ گاه بدون تحقق بعد معنوي‌‌اش انسان كاملي نيست بلكه يك انسان بالقوه است. از نظر من، نياز معنوي انسان، نياز او به فلسفه و عرفان است. بدين معنا كه فلسفه را جست و جوي راز هستي تلقي كنيم و عرفان را شناور شدن و غرق گشتن در اين راز. اين كتاب گفت و گويي است درباره نياز معنوي انسان.