اگر دانش روان‌شناسي كه گرايش، محرك‌هاي غريزي، انگيزه‌ها و مقاصد فرد را تا تبلور آن‌ها در كنش‌هايش و تا روابط فرد با نزديكانش پي‌گيري مي‌كند، وظيفه‌اش را به طور كامل به انجام رساتده باشد و پيوندهاي متقابل آن‌ها را روشن كرده باشد، ناگهان خود را با وظيفه‌اي جديد و انجام رسانده باشد و پيوندهاي متقابل آن‌ها را روشن كرده باشد، ناگهان خود را با وظيفه‌اي جديد و انجام نشده روبه‌رو خواهد ديد. روان‌شناسي ناچار به توضيح اين واقعيت شگفتي‌آور خواهد بود كه فردي كه روان‌شناسي مورد بررسي قرار داده و شناخته است، در شرايط خاصي كاملا دور از انتظار احساس و فكر مي‌كند و دست به كنش مي‌زند. اين شرايط همانا ملحق شدن به توده‌اي از مردم است كه ويژگي‌هاي توده روان‌شناختي را به خود گرفته‌اند. اما توده چيست و چگونه توان تاثيرگذاري‌اي تا اين حد تعيين‌كننده را بر زندگي ذهني افراد به ‌دست مي‌آورد، و دگرگوني ذهني‌اي كه بر افراد تحميل مي‌كند در چه چيزي نهفته است؟