اين ادعا كه فقط سي و شش وضعيت نمايشي وجود دارد. كاشف اين حقيقت است كه ما تمام شور هستي را در سي و شش وضعيت عاطفي در مي‌يابيم. در هر قومي، خودآگاهي جمعي، با مشاهده تلفيق بي‌وفقه اين سي و شش وضعيت عاطفي روي صحنه، قوام مي‌يابد. در نمايش مي‌توانيم تجربه خطا و فاجعه را به گونه‌اي ارزان‌تر به دست آوريم. نمايش، رفتارهاي ما را پالايش مي‌كند و به ما قدرت حفظ نفس مي‌دهد.