برادرکشی

خورشید در کاستلو طلوع کرده بود. آفتاب پشت بام خانه‌ها را نورپاشی کرده بود و اینک به درون پس کوچه‌های تنگ و پرفراز و نشیب دهکده سر ریز می‌کرد و از چهره زشت و زمخت آن بی‌رحمانه نقاب برمی‌داشت. خانه‌ها دلگیر و بی‌روح و عقیم همچون شوره‌زاری لم‌یزرع، سنگ روی سنگ چیده شده و سردرها آن‌قدر کوتاه بود که برای ورود می‌بایست کمر تا می‌کردی، و در اندرون نیز هرچه بود تاریکی بود. بوی سرگین اسب و پشگل بز با بوی گند و سنگین تن آدم‌ها در هم آمیخته و فضای حیاط خانه‌ها را انباشته بود. حتی در یک خانه هم نمی‌توانستی درختی ببینی یا پرنده آوازخوانی در قفسی و یا گلدانی بر کنار پنجره‌ای، که احیانا شاخه ریحانی و یا میخک سرخی در آن روئیده باشد.