مهماني خداحافظي در فضايي کافکايي، در محيط بسته و خفقان‌ آور يک استراحتگاه اتفاق مي‌ افتد، و همچون محاکمه کافکا، سلف چک کوندرا، با اتهامي نامعلوم آغاز مي‌ شود و پس از يک سلسله ماجراهاي عجيب‌ و غريب، خيلي سريع و طي پنج روز، که پنج فصل داستان را تشکيل مي‌ دهند، به يک احساس عمومي گناه مي‌ انجامد. در دوره سلطه جزم‌ انديشي خشک، ميلان کوندرا در پي يافتن چارچوبي است که بتواند در آن همه‌ چيز را زير سؤال ببرد و به اين ترتيب همه‌ چيز را غير‌جدي و «شوخي» بنماياند. از اين رو، تقريباً هميشه در داستان‌‌ هايش برخوردي رندانه و شک‌ آلود با همه امور ظاهراً جدي جهان، تاريخ، سياست و عشق در پيش مي‌ گيرد که زاييده وضعيت سياسي مدام در حال تحول کشورش چکسلواکي است. در واقع، قهرمانان کوندرا غالباً در وضعيتي شبيه به الگوهاي کوچک‌ شده نظام توتاليتري به سر مي‌ برند که در آن‌ ها خلوت انسان به طرزي وحشتناک، به نام عشق و به نام يک آرمان، مورد تجاوز قرار مي‌ گيرد.