شيوه جريان سيال ذهن كه در اوايل قرن بيستم در داستان‌نويسي غرب شكل گرفت، تحولات مهمي در فرم و ساختمان و شيوه روايت داستان ايجاد كرد. بهره‌گيري از تكنيك‌هاي روايتي چون تك‌گويي دروني حديث نفس و ديدگاه داناي كل معطوف به ذهن شخصيت‌ها آنها رمان خطي داستان‌هاي سنتي و جابه‌جايي مدام كانون روايت داستاني ميان لايه‌هاي ذهن و ميان زماني عيني و ذهني؛ استفاده از ترفند‌هاي زباني براي نزديك كردن زبان داستان به زبان داستان به زبان ذهن، دشواري يافتن معنا و مصداقي قطعي در داستان بر خلاف داستان‌هاي سنتي؛ شباهت زبان داستان به شعر ناب؛ تغيير جايگاه نويسنده نسبت موفقيت سنتي خود و حتي كنار رفتن نويسنده از صحنه و مشاركت خواننده در تجربيات ذهني شخصيت‌ها و فرايند آفرينش داستان، از مهم ترين ويژگي‌هاي داستان‌هاي جريان سيال ذهن است.