شعر درباري از بحث‌برانگيزترين عرصه‌هاي سنت ادبي فارسي در سده‌‌هاي ميانه به‌شمار مي‌رود. طي سده‌هاي متمادي، دربار سلاطين نه‌تنها مرکز سياست و قدرت بود بلکه کانوني براي تبليغ فرهنگ، هنر و ادبيات به‌حساب مي‌آمد. بخش عظيمي از ميراث ادبي ايرانيان در همين بستر شکل گرفت و در سايه حمايت ارباب قدرت پرورش يافت. باوجوداين، غالب محققان معمولاً با نگاهي تقليل‌گرايانه به آن مي‌نگرند و شعر درباري را به مدايح پرزرق‌‌وبرق و تصنعي محدود مي‌کنند؛ به‌گونه‌اي که آن را در تقابل با «شعر حقيقي» يا «شعر الهام‌يافته» قرار مي‌دهند. از اين منظر، فقط شعر غنايي و خاصه عرفاني جايگاه اصيل مي‌يابد و شعر درباري، به دليل وابستگي به قدرت و بازتاب ارزش‌هاي درباري از قدر و قيمت چنداني برخوردار نيست. استاد فقيد، جولي اسکات ميثمي (2021-1937) از پژوهشگران سرشناس حوزه ادبيات فارسي و عربي در کتابي که پيش روي خوانندگان قرار دارد، در طي هفت فصل مي‌کوشد اين نگاه رايج را نقد کند و با نشان‌دادن جنبه‌هاي کمترديده‌شد? شعر درباري به بازانديشي در آن بپردازد. نويسنده با دقت در منابع و سنت‌هاي ادبي، شعر درباري را نه صرفاً ابزاري در خدمت قدرت، بلکه به‌منزله عرصه‌اي چندلايه و پويا بازخواني مي‌کند که در آن اخلاق، سياست، عشق و هنر درهم ‌تنيده شده‌اند. بازخواني سنت شعر درباري ضمن آن‌که به ما کمک مي‌کند از چنبره داوري‌هاي منفي و کليشه‌اي در اين زمينه رهايي يابيم، به‌خوبي تصويري پيچيده‌تر و دقيق‌تر از سير تحول شعر فارسي در سده‌هاي ميانه عرضه مي‌کند.