اين کتاب داستان زوجي بي‌نام است که در داستان صرفاً زن و شوهر خوانده مي‌شوند. زن در دانشگاه نويسندگي درس مي‌دهد و مشغول نوشتن رماني است که گويا همين کتاب است. شوهر صدابردار است و عاشق موسيقي. اصوات محيط و شهر را صدابرداري و در برنامه‌ي راديويي خود پخش مي‌کند. بعد از يک‌بار زايمان ناکام، اين‌بار بچه‌دار شده‌اند. . داستان حکايت روزمرگي‌ها، کسالت‌ها، سوءظن‌ها و خرده خيانت‌هاي زناشويي است. مخاطب در اين کتاب انگار که سوار بر يک ترن هوايي باشد، با سرعتي ديوانه‌وار در ميان جملات و بندهاي کوتاه و پاره‌پاره پيش مي‌رود و در اطرافش چشم‌انداز گذرايي از نقل‌ها، متل‌ها و خاطره‌هاست. مجموعه‌اي فلش‌فيکشن. بخشي از کتاب: «روي تخت دراز مي‌کشيديم و تو کاسه‌ي سرم را طوري بغل مي‌زدي که انگار چيز شکستني و آسيب‌پذيري است که بايد مراقبش باشي. مي‌گفتي: ازم دور نشو. چرا ان‌قدر دوري؟»