حملات هوايي که در سال پاياني جنگ جهاني دوم، بيشتر شهرهاي بزرگ و متوسط ژاپن را به ويراني کشيد، بستري نامتعارف براي بازنويسي چهار افسانه مشهور ژاپني به قلم اوسامو دازاي فراهم ساخت. او اين داستان‌ها را در بهار و اوايل تابستان 1945 نوشت، زماني‌که حملات هوايي مکرر - که از نوامبر 1944 آغاز شده بودند - زندگي دشوار ساکنان توکيو و ديگر شهرهاي ژاپن را مدام تهديد مي‌کرد. بسياري از اين مردم جز سنگرهاي عجولانه کنده‌شده در حياط خانه‌هاي‌شان چيزي براي محافظت از خود نداشتند. کتاب اوتوگي-زوشي: افسانه‌هاي اوسامو دازاي را مي‌توان اوج سويه کمتر غم‌بار از نويسندگي دازاي دانست. هرچند اين کتاب، ما را بي‌درنگ در برابر صحنه‌اي آکنده از تنش - خانواده‌اي پناه‌گرفته در سنگر حملات هوايي - قرار مي‌دهد، اما ديباچه آن تصويري غيرمنتظره و طنزآميز از راوي‌اي ارائه مي‌دهد که تلاش دارد از شکايت‌هاي همسرش بگريزد و کودکي را آرام کند که هنوز خطر پيرامونش را درک نمي‌کند. براي خوانندگان ژاپني، افزودن زاويه‌اي تازه به افسانه‌هايي که ساليان دراز با آن‌ها آشنا بوده‌اند، احتمالا بخش بزرگي از لذت خواندن اين اثر را شکل مي‌دهد. اما براي بسياري از آن‌ها، خواندن دازاي به همان اندازه که درگيرشدن با دنياي يک داستان است، احساس نزديکي با خود نويسنده نيز هست. در اين داستان‌ها، صداي منحصربه‌فرد دازاي کاملا مشهود است؛ او بي‌واسطه و با لحني گرم و صميمي با خواننده سخن مي‌گويد و او را به حلقه رازداران خود مي‌کشاند. خوانندگاني که با نسخه‌هاي متداول اين افسانه‌ها آشنا هستند، ممکن است لطافت و ژرفايي را که دازاي با نوآوري‌هايش به آن‌ها بخشيده، تحسين کنند. اما آن‌هايي که با انتظار يا بيمي پيش‌ساخته به‌سراغ اين نويسنده مي‌آيند، احتمالا درمي‌يابند که دنياي خيالي قصه‌ها و شخصيت‌هاي‌شان تاحدي از شدت رنج‌هاي واقعيت فاصله مي‌گيرد و نوعي آسودگي خيال را به ارمغان مي‌آورد.