هرگز نمي‌داني ماجراي دوستي کي شروع مي‌شود. سرنخ‌ها به سرنخ‌هاي رماني کارآگاهي مي‌مانند: بايد رد خنده‌اي، دست گشاده‌اي، نامه‌اي، نگاهي يا غيابي را بگيري تا ببيني به کجا مي‌رساندت… قصه‌هاي دوستي پايان ندارند. فقط آغازهاي بسيار دارند و گسست‌هاي احتمالي بسيار. کتاب هواي دوستي ترديدي است در تصوير آرماني پيوندهاي انساني. از دوستي که حرف مي‌زنيم تصوير رابطه‌اي ناب بي‌کم‌وکاست و دور از دسترس در ذهن‌مان شکل مي‌گيرد. اما آيا دوستي‌ها و روابط انساني در عصر فناوري اطلاعات هم در اين قاب مي‌نشينند؟ آيا در سرشلوغي‌هاي امروزي نمي‌توان دوستي‌هاي عميق را تجربه کرد؟ دوست در زندگي ما چه مي‌کند؟ مارينا گارسِس، استاد فلسفه و جستارنويس اسپانيايي، تجربه دوستي و نقش دوست را از زاويه‌اي نو مي‌بيند و با مثال‌هايي آشنا از جهان ادبيات و سينما و با زباني ساده و روان سراغ مفاهيم تنيده با دوستي مي‌رود: صميميت شبيه‌ساخته، خنده و شوخي در دوستي، خانواد? گزينشي، فاصله‌هاي صميمانه و… به نظر گارسس دوستي پديده‌اي سيال و منعطف است که با دگرگوني زندگي روزمره ما شکل‌هايي متفاوت به خود مي‌گيرد. دوستي در متن مبارز اجتماعي و سياسي، خواهرانگي و دوستي در جمع زن‌ها، دوستي با حيوانات و اشيا، دوستي ماجراجويانه، و دوستي با طبيعت. هواي دوستي نشان مي‌دهد که دوستي نه مفهومي آرماني که تجربه‌اي روزمره، دسترس‌پذير و نجات‌دهنده است؛ اشتياقي شگفت که دري به جهان غريبه‌ها مي‌گشايد.