بحران امپراطوري در اواخر قرن هجدهم، منجر به واگرايي عميق و کنايه‌آميزي ميان فرهنگ‌هاي سياسي بريتانيا و آمريکا شد. بريتانياي کبير با پادشاهان و ملکه‌هاي خود، نظام سياسي ويگ را که ميهن‌پرستان عليه آن شوريدند، تقويت کرد و در نهايت قدرت سياسي مطلق و عنان‌گسيخته را در يک مجلس قانون‌گذاري واحد که منتخب مردم بود، قرار داد. جمهوري جديد آمريکا، در مقابل، به تکامل و بهبود يک نظام سياسي به‌وضوح سلطنت‌طلبانه پرداخت و به مقام اجرايي عالي خود همان اختياراتي را اعطا مي‌کرد که چارلز اول عليه قهرمانان بزرگ ويگ در قرن هفدهم از آن دفاع مي‌نمود. در يک‌سوي اقيانوس اطلس، شاهاني بدون پادشاهي (بريتانياي پارلماني) وجود دارند؛ در سوي ديگر، سلطنتي بدون شاهان (آمريکاي رياستي). اينکه کدام يک از دو طرف معامله? بهتري داشتند، البته همچنان سؤالي بي‌پاسخ است – اما دست‌کم پرسشي درست است.