در اين اثر بزرگ، بلومنبرگ با اين تز نام‌آشناي کارل لوويت درمي‌پيچد که انديشه پيشرفت، صورت سکولار آخرت‌شناسي مسيحي است. اين آخرت‌شناسي، مداخله‌اي دراماتيک را وعده مي‌دهد که تاريخ جهان را از بيرون به پايان مي‌برد. درعوض، بلومنبرگ استدلال مي‌کند که انديشه پيشرفت همواره مستلزم فرايندي است که در درون تاريخ کار مي‌کند و بر اساس منطقي دروني دست به عمل مي‌زند که سرانجام تبلور انتخاب‌هاي انسان است و از خوداثباتي او مشروعيت مي‌گيرد، از مسئوليت انسان در قبال تقدير خود.