چزاره پاوزه نويسنده? تنهايي هاست، نويسنده? آنان که هماره در ميان جمع حضور مي يابند و در جمع حل نمي شوند. نوع تنهايي شخصيت هايش چنان عمقي دارد که در ارتباط ها جز در سطح نمي مانند. در اشعار او انسان در معناي عميقش حضور دارد و هيچ گاه پرداختن به سياست و اجتماع، او را از پرداختن به عمق ادراکات انساني باز نمي دارد. من سرزمينم را هنگامي يافتم که همراهانم را يافتم، سرزمين بيچاره اي که هيچ نکردن و به آينده انديشيدن در آن فضيلت است. کاري به تنهايي براي من و خودم انجام نمي شود؛ ما نمي توانيم خود را از ريشه به در آريم، حال آن که رؤياهامان هميشه بيهودگي و بيکاريِ صادقانه بوده اند. متولد شديم تا در حوالي همين تپه ها پرسه بزنيم، بدون زنان، با دستاني بر پشت