برخلاف رهيافت (مکتب) فرانسوي ادبيات تطبيقي که صرفاً مي‌توان به مقايسه دو متن نوشتاري پرداخت، در رهيافت آمريکايي مقايسه و تطبيق متون ادبي با هنرهاي مختلف، از جمله سينما امکان‌پذير است و از اين طريق درک و شناخت بيشتر و بهتري از ادبيات حاصل مي‌شود. از آنجا‌ که رمان و فيلم مشترکات زيادي دارند، از بسياري جهات به يکديگر شبيه هستند، و دو ژانر قياس‌پذير محسوب مي‌شوند. اين مشترکات زمينه مناسبي براي بحث درباره فيلم سينمايي از منظر نظريه و نقد ادبي جديد فراهم مي‌کند و امکان مي‌دهد تا مفاهيم و اصطلاحاتي را که به طور معمول ابزاري براي بحث درباره رمان مي‌دانيم، براي کاوشي نقادانه درباره ساختار و صناعات و مضامين فيلم به کار ببريم. در اين کتاب با بررسي نظرات برخي از مهم‌ترين انديشمندان ادبيات پسامدرن، نوزده تکنيک‌ مورد استفاده در رمان‌هاي پسامدرن استخراج و با روش تحليل کيفي به کارگيري آن‌ها در پنج فيلم منتخب سينماي ايران (ناصرالدين‌شاه آکتور سينما، چه کسي امير را کشت؟، ستاره است، اشکان، انگشتر متبرّک و چند داستان ديگر و وقتي همه خوابيم) مورد بررسي قرار گرفت. نتايج حاصله، حاکي از قرابت ادبيات و سينما (به عنوان يک متن تصويري) و قابليت مقايسه اين دو متن نوشتاري و تصويري بوده است.