رمان بيداري، به‌دور از نمادهاي بيدارگران? انقلابي، قص? زني معمولي است که خرده‌رؤياهايي دارد و سر سوزن ذوقي، از رفاه زندگي زناشويي دلزده است، با ملال روزمره‌اش مي‌جنگد، درکي از موهبت مادري و شکوهِ همسرداري ندارد، به سنت‌ها پشت مي‌کند و آخرسر هم به‌دست خود به فنا مي‌رود. روايتِ آشناي زن طبق? مرفه قرن‌نوزدهمي که نمونه‌هاي اعلايش را در مادام بوواري گوستاو فلوبر، آنا کارنيناي لِف تالستوي و هدا گابلرِ هنريک ايبسن ديده‌ايم، با اين تفاوت که حالا نويسند? داستان زن است. | در بيداري، جهان در قالب‌هاي عيني باشکوهي بازنمايي مي‌شود، مملو از تجاربي که حواس آدمي را تحريک مي‌کنند: از پارچ? لباس زن‌ها گرفته تا اشارات پياپي به غذاهاي لذيذ و رنگ‌هاي زنده، از موسيقي هيجان‌انگيز مادموازل گرفته تا آواي هميشگي دريا – ترجيع‌بندي مهم در اثر، در کنار «بوي اغواگر» آن. (استفانيا چوچا) | اين رمان نخستين بار در سال 1899 منتشر شد. کتاب داستان ادنا پونتليه، زني ويکتوريايي در اواخر قرن نوزدهم در يکي از ايالت‌هاي جنوب آمريکا را دنبال مي‌کند و کشمکش او بر سر دوراهي‌هايي که جامعه برايش انتخاب کرده. عنوان کتاب اشاره به انقلابي دروني دارد که در طول داستان براي ادنا اتفاق مي‌افتد و او را از خوابي چندين ساله بيدار مي‌کند. «بيداري» در زمان انتشارش مولد طيف گسترده‌اي از واکنش‌هاي متفاوت در ميان خوانندگان و منتقدان شد، چراکه در نوع خود يکي از نخستين آثار ادبيات آمريکايي است که بدون هيچ نشاني از تمکين و مدار و به شکلي بي‌پروا سراغ مسائل زنان مي‌رود. | رمان ترکيبي است از روايت واقع‌گرايانه، نقد اجتماعي برنده و پيچيدگي‌هاي روان‌شناختي. بيداري از پيشگامان ادبيات مدرنيستي امريکايي است و در کنار آثار نويسندگاني چون ويليام فاکنر و ارنست همينگوي قرار مي‌گيرد. و تاثيرش در آثار نويسندگان معاصري چون ايديت وارتون و هنري جيمز طنين انداز است. بيداري همچنين در کنار نخستين آثار ادبيات جنوبي آمريکا قرار مي‌گيرد؛ ادبياتي که بعدها با آثار ويليام فاکنر، فلانري اوکانر، کارسون مکالرز و تنسي ويليامز به يکي از مهم‌ترين جريان‌هاي ادبي قرن بيستم تبديل مي‌شود.