کتابِ يادداشت‌هاي بغداد نوشته‌ي نُهاالراضي (2004-1941) يکي از نمونه‌هاي درخشانِ مستندنگاري است بر اساسِ خاطرات و مشاهداتِ شخصي. اين کتاب روزنوشته‌هاي نقاش و هنرمند و مدرنيست برجسته‌ي عراقي است که از ابتداي جنگِ اول خليج‌فارس تا انتهاي جنگِ دوم خليج‌فارس را روايت مي‌کند و يک سال بعدِ پايانِ کتابش به خاطرِ آلزايمري شتابنده، از دنيا مي‌رود. کتابِ يادداشت‌هاي بغداد صرفاً خاطره‌نويسي نيست، بلکه روايت رنج و تاريخ و روزگار ملتهبِ دوازده سالِ آخر حکومتِ صدام است از چشمِ زني برخاسته از يکي از مهم‌ترين خانواده هاي روشن‌فکرِ عراق. نُهاالراضي يکي از نقاشان مهمِ نوگراي عراقي است که در لندن و بيروت درس خواند و کار کرد و با آغاز جنگِ لبنان، در اوايلِ دهه‌ي هشتاد، به کشورش بازگشت. او در اين کتابِ شگفت‌آور روايتي مي‌سازد از چگونگي نابود شدنِ عراق به دستِ صدام و امريکا و نيروهاي هم‌پيمانش. نابودي‌اي که به‌زعمِ او کلِ خاورميانه را هدف گرفته است. يادداشت‌هاي او مدام به اتفاق‌هاي روز، گذشته‌ها و هنر و ادبيات اشاره مي‌کنند و براي همين کتاب به يک اثر مهمِ ادبي تبديل مي‌شود و براي اين نقاشِ برجسته اعتبارِ فراواني به همراه مي‌آورد. قصه‌ي پُر آبِ چشمِ رؤياهايي که قدرت‌ها تباه‌شان کردند.